Strona główna   Ziemia Lipnicka www.lipnicamurowana.pl 
 
Szymon Bernadzikowski

Urodzony w 1856 roku. Syn znanego społecznika. Po ukończeniu szkoły lipnickiej i gimnazjum wstępuje na Wydział Medyczny UJ w Krakowie. Uczy się dobrze, a równocześnie uczestniczy w działalności studenckiej na rzecz zachowania polskości. W 1884 r. stanął na czele Czytelni Akademickiej im. A. Mickiewicza, której działalność ukierunkowana była na ułatwienie zdobycia wyższego wykształcenia biednej młodzieży oraz działalność polityczną - ruch ludowy. Orientacja ta doprowadziła do zatargów z Senatem uczelni, który ją rozwiązał. Po wniesieniu odwołania studentów do c.k. Namiestnictwa i wprowadzeniu zmian w statucie pozwolono na wznowienie pracy Czytelni. Wybory w listopadzie 1884 r. wyłoniły zarząd: prezes Szymon Bernadzikowski, członkowie: Stanisław Olszewski, Marian Udziela, Józef Łuszczkiewicz, Szczepan Jan Mikołajski (późniejszy ludowiec) i Franciszek Michalik. Po skończeniu studiów i odbyciu praktyki lekarskiej rozpoczął w 189O r. pracę w rodzinnej Lipnicy, a następnie przeniósł się do Brzeska. W tym okresie jeszcze silniej związał się z ruchem ludowym. W dowód uznania, Lipnica Murowana w 1891 r. obiera go burmistrzem miasteczka. Funkcja ta przeszkadza mu w wykonywaniu zawodu i po paru miesiącach rezygnuje z niej.

W tym czasie jest już członkiem Towarzystwa Demokratycznego i jednym z 211 delegatów na zjazd założycielski Stronnictwa Ludowego, jaki odbył się pod koniec lipca 1895 r. w Rzeszowie. Na zjeździe tym wygłosił żarliwą mowę, w której wyraził potrzebę utworzenia Stronnictwa. i z ramienia Stronnictwa kandydował, a następnie został wybrany w dniu 25.10.1895 r. posłem Sejmu Krajowego Królestwa Galicji wraz z Jakubem Bójko, Franciszkiem Krempą, Grzegorzem Milanem, Andrzejem Średniawskim, Antonim Styłą i Franciszkiem Wójcikiem.

Wybory te przyniosły pełny sukces sprawie chłopskiej. S. Bernadzikowski został wybrany członkiem Prezydium Klubu Ludowego w Sejmie. Z ramienia tegoż Prezydium uczestniczył w pracach Wydziału Krajowego oraz w rozmowach( w 1900 r.) z biskupem tarnowskim Leonem Wałęgą, który prowadził walkę z ludowcami. Rozmowy nie przyniosły jednak żadnych rezultatów i walka jeszcze bardziej zaostrzyła się.

W latach tych coraz aktywniej uczestniczy w działalności politycznej i społecznej. Wyrazem tego jest wybranie go do ścisłej czołówki władz Stronnictwa początkowo jako członka Rady Naczelnej, a następnie jej wiceprezesa. Działał na tym stanowisku do 13.02.1903 r. tj. do zmiany programowej i nazwy na Polskie Stronnictwo Ludowe. Chwilowo odsunięty od władz, pod wpływem swego przyjaciela też ludowca Jana Stapińskiego oscyluje w kierunku konserwatystów.

W styczniu 1907 r. ponownie wchodzi w skład Rady Naczelnej PSL i od marca 1908r jest jednym z wiceprezesów (wraz z J. Bójko i Grekiem Michałem). Tak jest do wybuchu wojny.

W wyniku tej ewolucji politycznej i ugody z konserwatystami -Bernadzikowski po wyborach do Sejmu w 1908r obejmuje przewodnictwo jednego z dwóch klubów ludowych w Sejmie, drugim natomiast kierował S. Potoczek. Stało się to na skutek istniejącego już wtedy rozbicia wewnętrznego PSL. Takie stanowisko i współpraca z konserwatystami była potrzebna Bernadzikowskiemu i Stapińskiemu celem uzyskania od nich poparcia w Wiedniu, by uzyskać kredyt finansowy dla Banku Parcelacyjnego we Lwowie, w którym obydwaj działali. S. Bernadzikowski był Prezesem Rady Nadzorczej Banku. Była to ważna dla chłopów placówka, gdyż sprzedawała im ziemię z majątków. Oprócz tego przez kilkadziesiąt lat działał w Towarzystwie Kółek Rolniczych pełniąc szereg funkcji.

Od roku 1911, kiedy to PSL weszło w skład koalicji rządowej, stanął na czele resortu zdrowia w Wydziale Krajowym, by zakładać szpitale i tworzyć stanowiska lekarzy okręgowych po wsiach i miasteczkach.

Gdy nastąpił kolejny rozłam wśród ludowców w latach 1912/13 opowiedział się w końcu za obozem Stapińskiego i wszedł w skład lewicy PSL. Prowadził późnej rozmowy z działaczami Piasta w celu przyciągnięcia ich do obozu Stapińskiego, co mu się częściowo udało.

W PSL Lewicy działał do utworzenia wraz z częścią PSL Piast - Związku Chłopskiego w 1924 r. W nowej partii wszedł od razu w skład Tymczasowej Rady Naczelnej. Działał w niej jednak tylko parę miesięcy, gdyż choroba przerwała jego pracę społeczną i zawodową.

W czasie choroby znów silniej związał się z rodzinną Lipnicą. Nawiązywał kontakty z ówczesnymi działaczami, uczestniczył w pracach Związku Lipniczan, dla którego pisał wytyczne programowe. Zmarł 3.09.1936.